Krzew o gałęziach ścielących się po ziemi, tworzący zwarte płaty wysokości zaledwie 30-50 m. Boczne, krótkie rozgałęzienia skierowane są ku górze. Igły prawie wszystkie szpilkowate lub pośrednie, słabo odstające, ostro zakończone, długości 2-6 mm, niebieskozielone, ustawione najczęściej po 3 w okółku lub po 2 naprzeciw siebie. Roztarte wydają silny zapach. Szyszkojagody granatowoczarne, pokryte sinym nalotem. W uprawie krzewy rzadko zawiązują nasiona. Niektóre odmiany tego jałowca przybierają zima brązowe zabarwienie.
Występuje w północnej i wschodniej części Ameryki Północnej. Rośnie na piaszczystych brzegach Wielkich Jezior, nad rzekami i na skalistych brzegach. W Europie znany już od 1836 r.
Jest bardzo wytrzymały na suszę i niskie temperatury. Mało wymagający w stosunku do gleby. Najlepiej rośnie na słonecznych, skalistych zboczach i skarpach. Doskonały krzew dla ogrodów skalnych. Łatwo rozmnaża się wegetatywnie. Silnie zagęszcza się, odpowiedni na skalniaki i wrzosowiska. Polecany do zastosowania jako roślina okrywowa na słoneczne skarpy oraz na niskie żywopłoty obwódkowe.